Wonen in Turkije – BLOG

Een jaar wonen in Turkije

Ik woon nu ruim een jaar in Turkije en het is wel weer tijd voor een kleine Update. Güner en ik ondernemen veel en zijn net begonnen aan een nieuw zonnedoel. Bij de volgende update hoop ik daar inhoudelijk meer over te kunnen vertellen. Nu is het nog iets te vroeg. Geeft niks. Dan blijft er steeds iets nieuws om te vertellen en houd ik de spanning er ook een beetje in. 🙂 We vliegen nog steeds (paragliden) en dat blijft toch iets machtig moois om te doen. We hebben allebei een nieuw vleugel gekocht en het is nog een beetje aanvoelen hoe deze vleugel vliegt.

Hier wonen is nog steeds 1 groot avontuur. Ik probeer zo’n 4 a 5 keer per week te wandelen en zoek dan naar een koffietentje onderweg om even stil te worden, te genieten en een beetje te mijmeren. Tijdens een koffietje in Ürgüp schreef ik het volgende als notitie op mijn telefoon. Ik denk dat het kort en bondig weergeeft waar ik sta:

Soms is het heerlijk

Soms is het fijn

Soms is het genieten

En soms doet het ook pijn

Soms is het heel rustig

Soms is het heel druk

Soms versta ik er niets van

Echt ik doe mijn best

Soms hele gesprekken

Met handen, voeten, lijf

Soms geef ik het tienen

En soms een kleine vijf

Soms ben ik gelukkig

Soms ook wel alleen

Het is net als het leven

Zoals bij iedereen

Anders kijken naar de dingen om mij heen

Het is nu 6 maanden geleden dat ik aankwam met het vliegtuig en dacht: ‘dit wordt mijn nieuwe thuis.’ Nu na zes maanden kan ik zeggen dat dit voor mij niet helemaal klopt, want home is where the heart is. Of zoals ik op een briefje schreef in Nederland en deze affirmatie lange tijd op mijn spiegel had geplakt in de slaapkamer: “Daar waar ik neerstrijk, ben ik thuis“.  En zo voelt het ook. 

Toen ik een aantal jaren geleden in Suriname was, heb ik mij ritueel laten baden, een wassi. Een avontuur op zich!  Ook de mannen die mij wasten, zeiden: ” je lichaam is je huis.”  Als er in dat huis bepaalde dingen niet goed staan, dan is je huis uit balans. Dan ben jij uit balans. Dus ik heb mijn huis laten reinigen en alles weer op z’n plek laten zetten.

In het jaar voordat ik naar Turkije ging, heb ik een cursus Persoonlijk leiderschap bij de Amethist gedaan. Wat een prachtige cursus en wat heb ik daar veel over mijzelf, mijn zelfbeeld, mijn handelen en mijn patronen geleerd. En het fijne is… Ik ben er nog steeds mee bezig. Ik bel nog 1 a 2 keer per week met een cursusmaatje en dan doen we ons ‘huiswerk’ heel trouw. 

Al deze dingen samen hebben gemaakt dat ik op een goede manier kon weggaan uit Nederland. En naast dat ik veel aan bovenstaande dingen heb gehad, ben ik ook nog eens geholpen aan mijn ogen. Ik draag geen bril meer en kan weer goed zien. Ik heb nieuwe lenzen in mijn ogen. En dan bedoel ik echt nieuwe lenzen. Ik zie weer goed van dichtbij en veraf. En mijn glaucoom behoort tot het verleden. Ir n de avond zie ik halo’s om alle lichten heen. Dit neem ik op de koop toe. Wie weet verbetert dat nog met de tijd en anders, tja, kijk ik gewoon net even anders naar de dingen om mij heen. 

Vliegen én landen tegelijkertijd

Ik woon nu een kleine 4 maanden in Turkije. Er gebeurt zoveel! Ik geniet met volle teugen en ga voor de volle 💯%. İk maak van alles mee: ik voel spanning, ontspanning, actie, verdriet, rust, enthousiasme, blijheid, extase, verwondering, verwarring en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het voelt niet als een rollercoaster. Meer als een tractor (15km per uur. Ik ben ook aan het onthaasten🤗) die door allerlei velden en over verschillende weggetjes rijdt en soms wat obstakels ziet liggen, maar veelal geniet van het wonderschone wat hij op z’n weg tegenkomt…

Güner en ik volgen paraglidingslessen en sinds een week mag ik ook écht vliegen. Daarvoor was het oefenen, oefenen, oefenen. En nu wordt het vliegen, vliegen en nog meer vliegen. Ik kijk er naar uit. Het is nog bloedspannend, maar ook zo geweldig om te doen!! 

Daarnaast zijn we druk bezig geweest met het inrichten van onze B&B. Alhoewel, het is meer een appartement wat gehuurd kan worden. Alles kan hier bij ons, niets moet. En de omgeving hier is prachtig. Soms zelfs magisch mooi. Ja, het is best goed vertoeven hier. Ik durf wel te zeggen dat ik al aardig ‘geland’ ben. Dit zeg ik  in de wetenschap dat ik zo nu en dan naar Nederland kan… dat houdt mij in balans. 

De eerste weken…

Inmiddels is het precies 2 maanden geleden dat ik op het vliegtuig stapte. Op naar Turkije, Cappadocië, wonen en leven in de stad Nevsehir met mijn lief Güner en kijken welke avonturen we tegemoet kunnen gaan.

De eerste weken voelden als vakantie. Güner zijn ouders en zus zijn al zes jaar geleden geremigreerd naar Turkije. Dit feit maakte de overgang wel ietsjes vloeiender. Ik stapte niet helemaal een onbekende wereld binnen. 

De taal is moeilijk, het landschap is prachtig en ons huis is heel fijn. De cultuur leer ik kennen en ik zoek naar een eigen manier om te laveren tussen ‘waar pas ik mij aan’ en ‘waar blijf ik mijn authentieke zelf?’ Vijf keer per dag hoor je de Muezzin de oproep voor het gebed doen en klinkt zijn zang door de hele buurt. Ik heb gemerkt dat de meeste mensen mij nemen zoals ik ben. Misschien was/ben ik meer bevooroordeeld dan dat ik van mezelf durfde te zeggen. 

Intussen ben ik ook nog ‘s getrouwd – 2 weken op vakantie geweest in Marmaris met Güner, Turkan, Judit en Dior – druk bezig met de aanvraag voor mijn verblijfsvergunning – leren Güner en ik paragliden – zijn we beneden een bed and breakfast aan het inrichten én wordt ons huisje steeds meer ons huis! 

Soms wil ik te snel en te veel. Als ik dit zo aan het schrijven ben denk ik, goh, wat hebben we al veel bereikt in zo’n korte tijd. Ik begin nu een beetje te aarden en te landen (terwijl ik dus ook heel druk met vliegen ben). Ik houd van bezig zijn. Ik kan niet zo goed stilzitten. Dus als ik echt goed geland ben, wil ik het schilderen en tekenen weer oppakken. En ik wil verder met Speksteen bewerken. Monique (mijn vriendinnetje uit Nederland) heeft mij echt aangestoken. Er is ook Turks Speksteen: Sabuntase (spreek uit als saboentasje) , maar waar we dat precies kunnen vinden, heb ik nog niet kunnen achterhalen. Dat komt vast nog wel. Ondertussen pluk ik elke dag… Voor ik in een vaas eindig. (met dank aan Loesje)