Ik kan niet zonder

Als vanaf jongs af aan ben ik nieuwsgierig en geïnteresseerd in ‘de ander’. Waarom word je wie je wordt? Waarom ben je wie je bent? Heeft dit te maken met je karakter, met het gezin waarin je opgegroeid bent? Met de wijk waarin je woont of woonde? Met de opleiding die je wel of niet genoten hebt? Met je roots? Met je omgeving? Vrienden? Gewoonten, schaamte, of met biologische aanleg?

Die oprechte nieuwsgierigheid in de ander maakt dat ik altijd probeer te zoeken naar de authenticiteit van de ander, maar ook naar die van mezelf in het contact met de ander. Dat is waar sociaal artistiek werk voor mij over gaat. Oprecht in contact zijn met de ander. Soms is het als het afpellen van een ui, waarna je steeds dieper tot de kern van de ander komt, dilemma’s en tegenstrijdigheden blootlegt,  waar je de ander bevraagt en  zichzelf soms beter leert begrijpen. Dan is er sprake van (zelf)herkenning, erkenning, verrassing, verwondering en (wederzijds) begrip. 

Het artistieke deel is de manier waarop ik deze persoonlijk verhalen daarna vormgeeft en toegankelijk maakt voor een publiek. En nooit zonder dit te hebben gedeeld en gecommuniceerd met de persoon in kwestie. Ik zet mijn vakmanschap in, maar verlies daarbij de ander nooit uit het oog. Dit kan in het theater, in muziek, in beeldende kunst, in film, in audio, zolang de ander in zijn, haar of diens kracht wordt neergezet.